In een klein stationneke

Zaterdag om 08u30had ik mijn trein in Leuven naar Luik. En daar toegekomen had ik het idee dat ik een uur de tijd had om over te stappen, Wat een geluk dat ik mijn oren open had. Ik was nog niet goed en wel beneden in de tunnel, of er werd afgeoepen dat ik terug naar boven mocht (zelfde perron) met al mijn toestanden (bagage en plooifiets) voor de trein naar Keulen. Dus terug een sprintje getrokken en net op tijd op de trein gesprongen, Tja echt vlot ging dat nog niet met mijn handen vol. Maar ik twijfelde er niet aan dat ik nog genoeg training zou krijgen. In Keulen (de stationnekes werden alsmaar groter) had ik echt wel een half uur om de overstap te wagen, dus tijd genoeg om een klein beetje mondvoorraad in te slaan en de trein op te zoeken. Ondamks de Duitse Grundlichkeit zat er wat vertraging op de uurregeling. Dus inburgeren en integreren dat zou wel van een leien dakje lopen, vermoedde ik zo! Wat ik echter niet in de mot had, was het feit dat ik een zetel toegewezen gekregen had. Heb me nog even zitten rotzoeken naar de juiste plek, maar aangezien zij vertraging hadden op hun conto, wel dan moestenze mijn verkeerde zitplaats er ook maar bij nemen. En wonder boven wonder was er een oudere Duitse dame die er ook zo overdacht en zich naast mij neerplantte. En begon te ratelen in het Duits tegen mij. En ik antwoorden alsof ik mijn hele leven nog niets anders gesproken had! Jawohl, immer gerade aus, ........ enz....... Even later reden we over de Liefdesbrug (ken je die van in Parijs?). Hier maakzen ze alvast nog geen aanstalten om de sloten ervan af te halen. Nochtans, er hing wat oud ijzer aan!