Nooit meer hetzelfde

Dat besef ik wel duidelijk. Stel je voor dat ik nog eens naar Servië zou gaan, nog 'beter' naar NIS, dan weet ik nu al dat dit nooit meer hetzelfde zal zijn. De intense ervaringen die ik mogen/kunnen beleven zijn hier niet vreemd aan. Nooit meer hetzelfde met mijn vrienden & nooit meer hetzelfde op straat!! Want nu maak ik daar wel reëel kans om heel wat bekenden tegen te komen. En sowieso, dit veeg je niet uit je herinnering.
Maar eerst (vind ik toch) is het aan mijn vrienden om tot hier te komen!!! En wie weet zie ik binnenkort de hele zigeunerfamilie wel hier met ...... een 'asielvraag'!!!

Moeilijk

Is het om te recupereren. Ik denk dat door terug te komen en na het frietmoment alles los te laten, dat ook mijn adrenalineniveau gezakt is. En dat maakt dat ik het wat moeilijk heb om de 'dagelijkse dingen' op te nemen. Maar een mens moet vooruit!! Vooruit met die geiten!!!

Marcske kampioen

Een bedenking die ik me al meerdere malen gemaakt heb, is dat dit (ok, er was nu nog een dimensie bij (of zelfs meerdere)) een goede werkvorm is om samen met meiden en hun context te doen. Ik wil niet beweren dat het over een verre reis hoeft te gaan. Maar daar waar het mogelijk is, er vragen zijn om ...., denk ik dat we een weekend of een midweek met een dochter en haar omgeving een goed instrument kunnen zijn. Het is intens, maar kan het één en ander betekenen.
En we kunnen het aanbieden (zij is gek van De Kiekeboes & De Kampioene FC) omdat hiervoor ondersteuning kan gezocht worden bij FAMCOVA of zoals wij hem onder elkaar noemden 'Marcske Kampioen'!

Decompressie

Nadat we bij mij gepasseerd waren, heb ik haar leefgeld gegeven (Dat moet ik dus ook nog recupereren). En dan spoorslags tot bij haar thuis, om haar bagage af te zetten. En ze zou zelf voor een frietje gezorgd hebben voor haar. Als beloning heb ik haar dan eentje getrakteerd. Dat was ook nog een gezellig moment, met z'n 3-ën. Zo kwam ze niet direct in het zwarte gat terecht en kon ze nog wat stoom aflaten. Dat was denk ik ook nog een belangrijk moment.

Ophaling

Om eerlijk te zijn, het was leuk dat Tine ons stond op te wachten. Want nog een busrit en een treinreis, zouden van het goede teveel geweest zijn. En dat hadden we ook verdiend. Ze was heel blij dat ook Kiekeboe erbij was.
En dan kon Tine het gesprek wat overnemen en is er toch nog heel wat uitgekomen. Ik kon dan weer in mijn alledaags rolletje van ondersteuner kruipen. En zo reden we eerst naar mijn stek om mijn bagage af te zetten. Dan kon ik op mijn gemak nog wat tijd vrijmaken voor de afsluiter.

Voorspoedige vlucht

Die hebben we dan wel gehad. Ze was blij dat ze naar België kon weerkeren, want daar voelt ze zich thuis. Klamme handjes (schrik bij opstijgen en dalen) had ze wel. Ze vond dit niet normaal, terwijl dat het wel is. Na een paar keer vliegen kan je moeilijk van vertrouwdheid spreken. Zelf vond ze zich ook heel sterk omdat ze geen traan gelaten had & dat is ook zo. Maar misschien komen de tranen later wel als ze alleen is!! Dat horen we dan wel.

Fucking Serbians

Allebei hebben we reden gehad om ons aan de douaniers te storen. En het mooie daarvan was, op het moeilijke moment van de ene steunt de andere de ene en vice versa. (Dit maakt ook een wezenlijk onderdeel van deze reis uit!!)
Eerst was zij aan de beurt. Het werkt haar kwalijk (die was eigenlijk boos) genomen door de beambte aan de grenscontrole dat ze geen Servisch wou praten, maar haar ding wou doen in het gebroken Engels. Nu haar moedertaal is Roma & Servisch was een 2de taal (nu zelfs derde taal), dewelke ze niet echt zo actief beheerst.
En ik werd serieus op de proef gesteld aan de laatste veiligheidscontrole. Omwille van gewichtsbeperking in mijn bagage had ik al mijn batterijen (van het oplaadbare soort en andere reserve) in mijn jas gestoken. En bij een scan (de eerste hebben ze dit laten passeren) merketen ze dit op en ik moest ze allemaal inleveren. Hun uitleg: 'Ik had er teveel bij en moest daarom alles inleveren!' Een logica die ik (zonder zou ook moeilijk geweest zijn) met mijn vermoeidheid niet kon volgen. Spijtig genoeg heb ik het onderspit moeten delven en ben ik deze ook kwijt, want we zaten te krap qua tijd.

Busje komt zo!!

Na de boodschappen en nog wat rondhangen in de stad, terug naar het hostel. Allereerst voor voetverzorging. Maar in de stad hebben we eerst nog wat 'bezienswaardigheden' bezocht. We hebben enkele resten/getuigen (gebouwen) gezien waar duidelijk de raketinslagen te zien zijn. Raketinslagen van tijdens de Navo-bombardementen ten tijde van de Kosovaarse oorlog. Daar ben je al gauw van inder de indruk. Gelijk welk standpunt dat je gezind bent.
Maar daarna onze queeste (met pijnlijke voeten) naar de bus die ons naar de luchthaven zou brengen. En dus uitzicht op niet al te veel wandelen meer tijdens de laatste uren.

Souveniers

Hebben we gezocht en gevonden. Ttz voor ons zelf toch!! Wat dat ga ik hier niet zeggen. Mogen wij ook nog ons kleine geheimpje hebben?

Pijnlijke voeten

Had ze de ganse dag. Maar ja, diegene die mooi wilt zijn, moet lijden. Maw als je je nieuwe schoenen dadelijk een ganse dag draagt, heb je blaren. Nog een geluk dat je er niet op moet zitten!!

KO SI KAKO VOLI

Hieronder vind je een verklaring van dit zinnetje. Het is ongeveer dit.


http://www.youtube.com/watch?v=gKxMzc6Rig4&feature=related

En dat kan je eigenlijk ivm iedereen zeggen die op 1 of andere manier deelnam.
In de eerste plaats Djelana, haar familie, Ana (die tolkte), mijn andere vrienden van het hostel (die back-up boden) waar we steeds welkom waren, de mensen op het thuisfront die standby stonden, de supporters, Famcova, .....
Enfin iedereen zowat!!!!!!!!!!!!!!!

Weerbericht

Aanvankelijk was het fris toen we in Belgrado toekwamen en de volgende dagen was het zelfs ronduit regenachtig. Dit mag je gerust zowel letterlijk als figuurlijk nemen. Nu de laatste dagen was het echt mooi weer, met wat wind. Ook dit kan je als metafoor nemen. Hopelijk zet de weersverwachting in Belgie zich in dezelfde zin door!!

Eigenaardig

Kan het klinken. Haar familie vroeg zich af of ik al iets aan mijn moeder had laten weten hoe het met mij ging. Ik antwoordde dat voor een weekje dat wel ging. Eigenlijk enerzijds eigenaardig, anderzijds mooi dat net zij die bekommernis hebben.

Plannen

Morgenvroeg gaan we nog enkele kadootjes en souvenirs shoppen en dan op naar de luchthaven. Dus na dit moet je op het ogenblik niet te veel meer verwachten.

Nieuw hostel

Gaar waren we, van die busrit. En dan moetsen we nog naar het 6de verdiep voor een hostel. Komen we daar en treffen we daar (ik dacht dat daar enkel: Engelsen, Duitsers, Hollanders, Amerikanen, .... daar een patent op hadden) een luidruchtige Finse aan. Dat zette een domper op haar humeur. Gelukkig had ze enkele Kiekeboes om zich achter te verstoppen.

Uitzwaai

Tja die moment was onvermijdelijk. Zelf hield ze zich sterk. Maar ik vermoed innerlijk (meer dan ze toegaf) had ze het wel lastig.
De hele familie had (ze waren blij haar gezien te hebben en accepteerden het) het `niet moeilijk mee` dat ze terug naar Belgie ging. (lees `ze komen binnenkort ook`)

In de zak gezet

Gisteren was ik al de tickets gaan kopen en had ook tickets gekocht om op het perron te mogen. (voor een aantal extra) Vandaag wou ik die inleveren voor jetons en er nog enkele bijkopen. Want iedereen was meegekomen om ons uit te wuiven. Groot was mijn verbazing (en ze hebben het in het station geweten) dat dit niet ging. Er was geen beginnen aan of denken aan om extra jetons te krijgen of de tickets in te wisselen tegen jetons.
We hebben dan nog wat familiefoto`s gemaakt in allerlei opstellingen.

Opspelende zenuwtjes

De tijd van afscheid kwam langzaam dichter bij. En ze wou er korte metten mee maken. Want voor haar had het `lang genoeg geduurd`. Ik denk dat ze de pijn van het afscheid wou voor zijn. En daarmee wou terug naar huis (Belgie). Wij zijn naar het hostel gegaan. Zo kon ze zich douchen en klaarmaken voor de terugreis. Haar broers zijn meegegaan en met hen heb ik ondertussen iets in de bar gedronken. Na een tijdje is de rest van de familie toegekomen en zijn we afgezakt naar het station.

Familiefoto`s

Op algemene aanvraag heb ik nog wat familiefoto`s gemaakt. Het was een moment dat ik zag dat Djelana het er moeilijk mee had, Want ze wou eerst niet met hen op de foto.

Laatste maaltijd

Ik weet niet of je dit zo symbolisch dient op te vatten, maar het was inderdaad onze laatste maaltijd (dezer dagen)bij de familie. Yep, aangedragen (aangelopen) door de schoondochters (ik ga erover stoppen, want anders zou je nog denken ....)

Mooie mensen

Ik heb in deze regio (ook al heb je er andere, de oorlogen bewijzen het), sinds ik dit land ken, al altijd een boon gehad voor de Serven. Echt toffe mensen!!
en mochten ze nog niet in mijn lijstje voor komen, dan zijn de Roma daar ook zeker onderdeel van. Tja, ik vind het zelfs mooie mensen. Ook al zijn ze getekend door het leven. Tja en dan zwijg ik hier nog maar over de schoondochters des huizes.

Schoondochters

Een goed gerief in huis!! Misschien moet ik daar ook eens werk van maken!! Zoals deze meisjes (volgens Djelana is dit hun rol, is dit hun lot) hun benen onder hun lijf uitlopen. Die moeten op deze enkele dagen al serieus ingekort zijn.

Warm houden

De vrouwen onder ons zullen wel het truukje kennen zeker? Om de batterij van een gsm op peil te houden, moet je hem warm houden. Zo ook haar moeder kent dit truukje! Gewoon in je BH steken.

Vlotte doorspoeling

Het huisje (van haar familie ) is gelegen vlak aan de plaatselijke rivier (http://nl.wikipedia.org/wiki/Nis). Dus het toilet heeft een directe verbinding (is eigenlijk gewoon boven de ...) hiermee. Geen wonder dat haar broer vertelde dat je hier grote vissen kan vangen.

Decompressie

Samen met Djelana heb ik afgesproken dat ze de mogelijkheid had om daar te blijven slapen. Als het niet zou gaan, zou ze me een `call-me bericht` sturen en dan wist ik dat ze afkwam.
Een broer vergezelde me naar het hostel. Onderweg hebben we (in het Roma, Servisch, Russisch, Engels, Gebarentaal, ...) wat gesproken met elkaar.
En daarna hebben Ana en ik samen in de bar van het hostel een decompressiesessie georganiseerd. Waar zij waardering gaf voor Djelana & voor mijn werk. En ik ook voor hetgene zij gedaan tijdens de tolkmomenten. Ik ga die madame nog eens wat info (als ik het vind in het engels) toezenden ivm sociaal tolken. Echt blij dat zij ons heeft kunnen helpen. We hebben ook de verscheidene situaties en topics overlopen van beide sessies en wat dit deed met haar (en ook een beetje met mij), zodat we konden op adem komen!
En daarna ben ik mijn bedstee gaan opzoeken. De bar sloot dan ook.

Avondwandeling

Samen met de vader (we hadden allebei nog een vraag voor elkaar) ben ik Ana gaan terugbrengen. Zijn vraag ging alweer over de familieruzie met zijn broers (die in Belgie in een asielcentrum verblijven) en de vriend van Djelana & hoe we hier bij konden helpen.
Maar vraag was echter meer excistensieel. Ik had immers de vraag waarom (want ik wist van in het begin (van Djelana, toen ik haar heb leren kennen) hoe belangrijk beiden voor elkaar waren) er al die jaren geen nieuws van hem kwam, buiten het feit dat hij overleden was. Hij wou niet antwoorden op de vraag, maar zou er over nadenken en begon terug over zijn vraag. Ik heb hem geantwoord dat ik deze gehoord had, maar dat ik het nog niet begreep waarom er geen contact was geweest tussen hem en zijn dochter. Want als ik zag hoe ze hier met elkaar omgingen, dan wist ik dat ze voor elkaar speciaal waren. Toen heeft hij toegegeven dat het zo moeilijk was voor hem om de situatie te kunnen accepteren waarin zijn geliefde dochter verbleef. Het was eerder een soort bescherming voor hem en haar dat hij de boodschap had laten geven dat hij dood was. Want elk uur van de dag dacht hij er aan & intern heeft hij heel erg geleden. Ik heb hem ook meermaals gezegd dat ik de moeilijkheid begreep & dat deze vraag voor mij niet als een beschuldiging bedoeld was, maar als een poging voor mezelf om het te begrijpen en om Djelana in dit verdriet te ondersteune.
Daarna zijn we teruggegaan om nog 1 pintje te drinken. Hij heeft dadelijk gezegd tegen Djelana dat ik haar nog iets te vertellen had. Toch mooi? Iets later op de avond (tijdens een rustiger moment) heb ik dat ook gedaan.

Kers en creme fraiche

En dan bij het einde van de trip (ondertussen zat het goed vol) wou ik als `afronding` iedereen de kans geven om te zeggen wat zij aan Djelana toewensten. Ik hoop dat ik het heb, want ik had daar speciaal een kleine camera meegebracht. Iedereen heeft iets kunnen zeggen. En raad eens wie er aan het glunderen was? Inderdaad, Djelana. Dit had ze niet verwacht dat ik dit uit mijn hoed zou toveren, maar ze vond het een heel gepaste afsluiting!!
En niet alleen zij, maar ook de familie.Het was een mooie versiering van al een goede taart.

Zorgen

Dan ging het gesprek verder over hun zorgen ivm Djelana. Dit waren oa de familievete (betreffende haar vriend) en de evt oplossingen hiervoor. (Vergeef me de vergelijking) Het lijkt me dat ze hier op reageren (natuurlijk zij zijn hier en kunnen niet tussenkomen, voorals nog niet) zoals de meisjes die wij begeleiden. Als we ze te pakken krijgen, zal het niet hun beste keer zijn. Dat ze ermee stoppen en dat ze maar oppassen. Zij hoeven het leven van onze dochter niet te verpesten.

Andere zorgen gingen over hoe haar leven er zou uitzien, als ze (zoals Ana het verwoordde naar mij toe `If-questions`) de dingen niet zou kunnen bereiken. Hoe zou ze dan kunnen overleven? Wat als `de wissel` er niet meer is.
Daar heb ik een uitgebreid antwoord opgeboden. Ik had het over onze werking, de nazorg, .... en dat we dar nu al mee bezig zijn met haar er op voor te bereiden, de weg te tonen naar andere hulpinstanties. En dan natuurlijk het OCMW-verhaal. (Sorry voor mijn achterdocht, ivm de mogelijkheid dat zij zo zouden kunnen leven via Djelana) Ik heb er heel sterk de nadruk opgelegd dat dit echt iets is om te overleven en zelfs (vaak) ontoereikend is voor 1 persoon. Hopelijkis het blijven hangen.
Al mijn antwoorden werden gegeven onder het goedkeurend oog van Djelana. Ze vond het goed dat ik die grens voor haar mee bewaakte.

Diagnose II

Rond 17u30 ben ik met Ana teruggegaan. Er bleek al wat meer volk aanwezig & ze waren terug naar de opname aan het kijken. Volgens Dje deden ze bijna niets anders.
Zoals afgesproken hadden we het nog over het document.
Wat stond er in? (Ik ga even kort door de bocht) Dat de moeder enkele zelfmoordpogingen ondernomen had, ze alles (met een bijl) thuis kort en klein geslagen had, ze een onstabiele persoonlijkheid heeft, ze enorm kan splitten, ze verworpen is door haar eigen moeder, ze een lage frustratiedrempel heeft, ........ Enfin, allemaal leuke dingen. En wederom de asielvraag en of ze hiermee meer kans zouden maken.
Ik heb het erbij gehouden door het algemene politieke klimaat hier te schetsen, hoe men aankijkt tov asielzoekers en wat de (zogenoemde) regeringsonderhandelaars in petto hebben. Verdorie, N-VA zou fier zijn op mijn antwoord.

Luchtje scheppen

Daarna heb ik Djelana bij haar familie (in samenspraak met haar) gelaten, terwijl ik nog wat andere dingen ging doen. Zo kon ik wat afstand nemen & zou later terugkeren met Ana. Afstand nemen bestond er in met computeren, wat zitten praten met de mensen in het hostel ........

Diagnose

Na het middageten toonde de vader me een document ivm zijn vrouw. Het was er eentje van een psychiatrisch ziekenhuis, waarin een diagnose werd gesteld. Een deel begreep ik ervan, omdat het jargon universeel is. Afgesproken werd om het later op de avond (in gezelschap van Ana) nog eens door te nemen.

Het is een hobby

Vaak van de vrouwelijke helft van de bevolking. Wat dat kan je zelf wel raden. Zoals afgesproken was ik tegen 11u00 daar. Dje was zich aan het klaarmaken op de manier (wassen aan een bassin) op de vroegere manier. Maar rond 11u30 zijn we vertrokken, Haar vader was niet zo blij dat ze een topje droeg (en dan had dat nog geen spaghettibandjes). Een van haar schoonzussen is meegegaan om te shoppen. Want ja op zondag zijn de winkels hier ook niet open. Behalve die van de chinezen. Dus wij daar naar toe. Ze heeft daar enkele dingetjes gevonden.
Ondertussen weet ik waarom er zoveel chinezen zijn!! Ze houden immers van peper en zout!! Verdere verklaring in Belgie!!

Bustickets

Ik ben ook reeds onze bustickets gaan kopen. We vertrekken hier maandag met de bus van 16u00.
Ken je nog de situatie (oa) in de Belgische treinstations? Dat je vroeger een perronticket moest kopen, als je iemand wou vergezellen> Maar dit werd vaak niet gekocht. Wel hier is dat ook. Je moet een perronkaartje kopen als je iemand wilt afzetten aan de bus. Ik heb er alleszins (want de reizigers hebben dit ook nodig, de afzetters) enkele in reserve gekocht. Voor het geval dat ze ons tot aan de bus willen vergezellen!!

elders geslapen

Er was geen ontkomen aan. Ik heb afgelopen nacht (terwijl Dje thuis sliep) in een ander hostel geslapen. Want voor 16/04 waren ze hier overboekt & iedereen is komen opdagen. Maar ook daar waren het vriendelijke mensen. Het enige probleempje was dat er in het hostel een rokersruimte voorzien is (en in het mijne is dat de afgesloten bar). En dus als niet-roker ruik je overal de rook.
Maar verder heb ik vanochtend alle verslaggeving kunnen doen en doorsturen & ook onze onlinechecking kunnen doen en afprinten.

Obligate vragen vervolg

Na het bekijken van de opname was de uitwijk/vlucht/asielvraag in al zijn aspecten aan de orde. En dus ook antwoorden in alle voorzichtigheid, respect, .....
Maar het achterste van mijn tong (lees een gezinshereniging) Heb ik nooit laten zien. Mijn antwoord was steeds een voorzichtige variatie op het thema van weinig kans op een positief.
Maar ik heb de indruk dat deze mensen liever in de uitzichtloosheid in het westen (zouden willen) leven, dan in de uitzichtloosheid hier!!

Begraafplaats

1 van de grote objectieven van haar ivm deze trip is om ook te kunnen gaan bidden op de begraafplaats van haar oma. Maar dit werd altijd uitgesteld. Nu ze toch bezig waren met het geven erkenning, heb ik voorgesteld om eens even naar buiten te gaan en een wandeling te doen tot daar. Dit werd ook geaccepteerd. Dus nog een cadeautje, het stopt niet!!
Ondertussen had ik ook de kans om eens bij haar te polsen hoe ze zich voelde. En of ze graag bij hen zou blijven slapen. Ik mocht dit kiezen van haar. Zij zou doen wat ikvroeg. Als ik nogmaals de vraag herhaalde en herformuleerde zei ze zelf dat ze het graag zou doen.

Na terugkomst van de begraafplaats heb ik me er nog even bijgezet. En na een tijdje heb ik hen allen achtergelaten.
Want ik had nog wat computerwerk te doen & wou ook op adem komen.

Opgelet, dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk!!!

TV locale

Eindelijk na al dat wachten was de cameraman er. Iedereen werd geweerd.In de ruimte zaten buiten de cameraman nog enkel: mama, papa, Djelana % Ik. Al snel vertrouwde Djelana me toe dat het ging (een opname) over hoe de dingen gelopen zijn. Dat zij vrijuit kon spreken (krijg tijdens het typen nog kiekenvlees) & dat ze dingen te horen kreeg die ze nog niet wist, maar zich er goed bij voelde en opgelucht was. Na 45` was het afgelopen. Toen kon iedereen binnen en werd de opname op TV afgespeeld. (Er zullen ook enkele copies van gemaakt worden)
Er waren daar enkele familieleden waarvan de mond van verbijstering openviel (men wist van niets).
Dan heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken (ik heb er geen andere bij)en heb gevraagd (om Djelana nog beter te kunnen begeleiden) of ik dit mocht laten vertalen. Na een kleine aarzeling kwam er algauw een volmondige toestemming!! Ik ben benieuwd.

Malinowski

http://nl.wikipedia.org/wiki/Bronis%C5%82aw_Malinowski_(antropoloog)

Zo voel ik me soms. Ik trek me terug (ik zit er gewoon middenin) met mijn handboek filosofie en zie alles zich voor mijn ogen gebeuren. Net zoals in de tijd dat men alles kwam aanbieden aan Malinowski, terwijl hij onder zijn tent zat en dan alles beschreef. Laat het hanboek hier de plaats inemen van de tent. Da`s een veilige positie.
En zij die zich verontschuldigen dat ik er niets van versta, maar dat ze niet over mij bezig zijn & ik die me veronstchuldig dat ik niet kan deelnemen (wegens taalgebrek), maar dat mijn boek zeker en vast geen uiting is van desinteresse. Ze moesten het eens weten!!

de algemene situatie

Het is trouwens niet alleen de situatie van haar familie waar ze zich bezorgd over maakt. (in haar woorden, `dat maakt me kwaad!!`) Maar ook de algemene. Als ze ziet dat `afvalverwerking` bestaat uit vuilbakken in brand steken, wat voor een rotzooi mensen nog uit vuilbakken halen om zelf te eten, .....
Het breekt haar hart. en ik moet zeggen als doorwinterde (ben al meermaals in dat seizoen op stap geweest)reiziger, hulpverlener, manoesj, ..., doet het ook nog steeds iets met mezelf.

ontbolstering

Zie ik steeds meer en meer gebeuren. Djelana die zich amuseert met haar familie (ook wel treurt omdat ze haar broer weinig ziet). Da`s leuk om mee te maken. Ze heeft het wel regelmatig moeilijk met de confrontatie van de leefomstandigheden en waaraan zij `ontsnapt` is (da`s niet de juiste verwoording, als je haar levensverhaal kent. Maar in het kader van deze berichten moet & mag je me dat ook niet vragen, om dit uit de doeken te doen!!)

Vlooienmarkt

Omdat het haar vakantie is, dacht ik haar nog eens te verwennen. Dus toog ik smorgensvroeg terug naar de bakker. En stootte ook op de plaatselijke rommelmarkt, langs de boorden van de Nisjava. Zover het oog reiken kon.
Na mijn terugkomst stonden we klaar om ergens ons ontbijt te gaan nuttigen. Wie stond er ons reeds op te wachten aan onze slaapplek? Haar vader!! Nochtans hadden we nog ruim de tijd voor we bij hen dienden te zijn. Hij was wat verbolgen waarom wij zelf voor ontbijt zorgden en dat niet bij hen kwamen doen. Er zat dus niets anders op dan mee te gaan. In het zonnetje hebben we dan samen ontbeten.

Slapeloos

We zijn ondertussen zaterdagochtend. Gisteren was er nog het een an ander gebeurd. Hevig discussies over de familie, de gebeurtenissen uit het verleden, het wachten op een cameraman (die niet kwam opdagen), liefdesaffaires en de conflicten die dit creeert.(lees een aantal van haar familieleden wensen dat ze haar relatie verbreekt & van haar ouders hier mag ze ermee doorgaan)
Enfin, de emoties konden weer van het plafond geschraapt worden.
Daarom dat ik op een bepaald moment gezegd heb dat we terug gingen naar het hostel. Zij hadden graag dat Djelana bij hen bleef. Maar Djelana zelf was blij met mijn beslissing. Waarschijnlijk een bittere pil voor hen om te slikken, maar ze aanvaardden het.
In het begin had ze het moeilijk om er over te praten. Maar smorgens hebben we het er nog even kunnen over hebben. Zij had slecht & goed geslapen (vooral de situatie omtrent haar broer hield haar wakker) en bij mij lag het hele familiegebeuren (geen kwestie van evt onveiligheid) op mijn maag & was dus oorzaak van mijn gebrek aan nachtrust.

We zijn er nog niet vanaf!!

Van de zigeunertjes!! Want ze blijven op jonge leeftijd een gezin stichten en hebben vaak kroostrijke gezinnen. Ook zogenaamde `nieuwsamengestelde gezinnen` op jonge leeftijd zijn niet abnormaal.

De Manoesj

http://nl.wikipedia.org/wiki/Sinti

Manouch is het Sanskriet woord voor mens, waar ook ons woord man aan verwant is.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Roma_(volk)

Maar waar ik het over wil hebben (en zij op dit ogenblik) is over mezelf. Als iemand waar ze respect voor hebben, hun vriend, iemand die anders is dan hen en iemand waarvan ze hopen dat hij hen kan helpen. Allemaal verschillende betekenissen van dat ene woord & misschien zijn er nog wel te vinden!!
Het is zowaar een zwaar te torsen eretitel.

Obligate vraag

Er zijn er zo enkele. Gaande van `hoeveel verdien je & hoe is de situatie in Belgie`, naar `de asielgelinkte` naar deze keer `Hoe komt het dat jij niet getrouwd bent & geen kinderen hebt?`
Nu ik heb daar wel mijn antwoord op, maar dat schrijf ik hier niet neer. Het kan soms wel eens wisselen.

Zwart

Da`s waarschijnlijk de omschrijving van mijn binnenkant na deze trip!! Zwart van de koffie (die ik anders nooit drink) en van het meeroken!! Gelukkig bestaan er ook nog `ontsmettingsmiddelen`!!

Markt

Op onze terugweg naar huis zijn we langs een marktje gepasseerd. Dat was lang geleden dat Djelana nog daar geweest was. En ze moest alles eens kunnen aanraken (waar ze langs liep).

Polykliniek

Daar zijn we met de moeder langsgeweest. Ik had plaatsvervangende schaamte. Niet voor de verloederde omstandigheden, maar wel voor het gebrek aan privacy. Je zou zeggen dat de mensen die daar werken ofwel alleen te makem hebben met hardhorige mensen of het zelkf zijn. Iedereen in de wachtruimte kon alle duidelijk verstaan.

Schoenen en stoefen

Wie het schoentje pqst, trekke het aan, zegt men. Of men kan het zich ook aantrekken. En dat is wat Djelana deed. Er was geen weg naast! En ik heb haar de mogelijkheid geboden, zonder dat dit een invloed heeft op haar budget.
Ze was er zeer van aangedaan (en voor de rest had ze voor iedereen iets) welk een schoeisel dat haar vader diende te gebruiken.En bij aanvang tegen zijn zin werd hij door dochterlief meegetroond naar de schoenenwinkels!! Aangezien hij geen keuze had,heeft hij een keuze gemaakt. Eentje waarvan ze daarna allebei glimden!!
En bij thuiskomst konden ze allebei pronken met de nieuwe aanwinst. Nu is het alleen wachten op de moment dat hij ze aantrekt, ter vervanging van zijn versleten schoenen.

Wit krijt schrijft beter.

Tijdens onze jacht naar de nodige documenten zag je goed dat zigeuners toch wel wat op een afstand worden gehouden. Ook al zegt iedereen dat ze dezelfde rechten hebben. Op een bepaald moment moesten we (voor de apostille) naar het gerechtsgebouw. En ok het is geen wetenschappelijk onderzoek, maar toch geeft het een indicatie, er werden een aantal verdachten/misdadigers binnengeleid en stuk voor stuk waren het zigeuners vergezeld van blanke politieagenten.
En de familie van Djelana schrok (maar da`s echt voor iedereen hetzelfde) van de kost van de apostilles.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Haagse_Conventie

Tot uw dienst!!!

Vandaag hebben we een afspraak met de familie om naar de stadsadministratie te gaan. Doel? de jacht naar documenten voor haar dossier `nationaliteitsaanvraag`. (kan iemand me hier bij helpen? Je kan me vanochtend dadelijk contacteren op nr +32472467966!!
Want wat voor een beestje is bv een apostille???

Het vroege uur `09u30` op de afgesproken plaats, dat was wat moeilijk. Want voor haar is dit ook `vakantie`! Natuurlijk een inspannende (emotioneel) vakantie, maar vakantie!! En kun je haar ongelijk geven? Ik denk het niet. En is het dan voor mij geen vakantie. Ja en neen. Maar meer neen dan ja. Ik ben hier deels in een vertrouwde omgeving, maar het is mijn eerste opdracht om haar te ondersteunen en waar het mogelijk is om de dingen te vergemakkelijken, aangenamer te maken. Vandaar dat ik deze ochtend toch maar vroeger opgestaan ben om naar de bakker te gaan & ontbijtspullen te gaan halen. En nu ga ik gauw wekservice spelen!!

Zigeunermanieren

Tja, hoe bekijk je dit hele spul een beetje antropologisch. Zij die er wat kaas van gegeten hebben, mogen me helpen. Reik me maar ideeen aan, stel me vragen, spui evt kritiek, ....!!!!!!!!!! Want ook ik heb hier een proces te gaan. Ik moet eerlijk zeggen, het was voor mij een korte nacht, want heb ook wat liggen woelen in mijn bedstee.

Gisteren is er duidelijk een deel (ik denk nog niet alles) van de `kumpania` gepasserd. Elk met zijn/haar eigen verhaal. Maar ze hadden wel hun eigen plek. Ook al is die me nog niet even duidelijk.
De schrik die sommigen hadden (uit voorzorg) blijkt tot nog toe niet te hoeven. Ik wou schrijven ongegrond, maar aangezien voorzichtigheid de moeder van de porseleinenwinkel is ......, zal ik maar deze stelregel hanteren.
Ze hebben allen (maar ik kon vaak niet anders dan toeschouwer te zijn, aangezien ik deze taal niet beheers) over `de dingen des leven` kunnen praten. En het was zichtbaar een geemotioneerd gesprek. Waarbij de dingen (elk zijn/haar eiegen waarheid) over en weer gingen. Volgens Djelana kan ze het hen vergeven, maar een 2de keer (wat is een 2de keeer) moeten ze haar geen onrecht meer aandoen. Het is sowieso iets wat ze nog een aantal keer zal moeten herkauwen, vooraleer ze het een plek kan geven. Maar wel belangrijk dat het gebeurd is.
Gisterenavond rond 21u00 was haar bobijntje echt wel af.

ANA

Na het avondeten (Burek, gevulde paprika, tomaten en komkommer), was het voor mij tijd om Ana op te halen. Ana is een werkneemster van de bar, die ook bijles geeft aan Roma-kinderen (in een andere wijk). Desalniettemin was het voor haar ook de eerste keer dat ze te gast bij een zigeunerfamilie. Ik had haar gevraagd om te tolken ze wou dit graag doen.
Zo konden de grote mensen onder elkaar bezig zijn & kon Djelana enerzijds het gesprek volgen en anderzijds (toen ze voldoende vertrouwen had) bezig zijn met haar broer en zus.
De thema`s die aan bod kwamen: Het verleden en de afronding ervan, de sterktes van hun dochter, de appreciatie voor ons werk (en in het bijzonder voor mij), haar toekomst en hun wensen ervoor en de komende stappen.
En 1 van die stappen is de Belgische nationaliteit. Gevolg van dit alles? We hebben morgenvroeg een afspraak om samen naar het stadhuis te gaan. Ik ga straks nog even nakijken welke documenten we nodig hebben en hebben afgesproken om 09u30 aan het Turkse fort. Life is going on!!

Daarna (tegen de verwachting van Djelana ging dat heel vlot) heb ik afgesloten. Het was immers een zware emotionele dag geweest &morgen zijn we nog een ganse dag samen.

Pikant detail: Plots was er telefoon van de zus van Djelana (uit Duitsland). Da` het verhaal van een lopend vuurtje!! Zij wou immers ook haar deel van de aandacht van haar ouders. Dit telefoontje ging in het huis rond, maar op een bepaald moment heb ik dit ook laten stoppen. Want vandaag en de volgende dagen verdient ons madame de aandacht!! We zijn immers ook maar voor een beperkte tijd hier!! Meisjes toch!!

Gezinshereniging

En ja, ook de verwachte, obligate, ...., vraag kwam aan bod. De vraag of we er niet voor konden zorgen of ik wist ` hoe moeder naar Belgie kon komen voor de juiste behandeling`! Dat wasniets of minder dan een gecamoufleerde asielvraag. Maar wat weet ik daarvan? Ik maak de wetten niet. Ik heb gezegd dat ik dat zal nagaan en de info zal doorspelen. Het lijkt me makkelijker (ik heb al wel een aanzet gegeven) om deze vraag te beantwoorden vanuit Belgie. Want ik wou Djelana niet extra belasten. Ook al kent ze deze vraag en het antwoord hierop.

In Katzwijm

De discussies/gesprekken verliepen op een heel levendige toon. Je zou soms denken dat er grondig werd geruzied. Maar het was eerder de stijl van praten met elkaar. Maar ook werden de thema`s niet uit de weg gegaan, Dat vond ik heel leuk , eigenlijk. Op momenten dat ik dacht dat ze het moeilijk had vroeg ik haar hoe het was en of ze me iets kon zeggen waarover het ging. Zo bleef ik toch een beetje participeren en op de hoogte.
Plots kreeg haar mama een appelflauwte! Ze was volledig weg. Er zat geen leven meer in. Blijkbaar heeft ze dit regelmatig. Ik schat dat het zeker ruim 10` geduurd heeft. Dat mankeerde er nog aan. Bij haar bezoek, kans hebben op het verlies van .... Ze werd besprenkeld met water, geslagen in het aangezicht, een halve ui in de neus geduwd, sigarettenrook in de neusgaten en mond geblazen, ..... en plots kwam ze weer tot bewustzijn. Ik moet zeggen, dat was echt een bevreemdende ervaring!!!

Pintelieren

Bij het verlaten vanhet hostel, had ik afgesproken dat ze zouden opbellen na een uurtje om te zien hoe het met ons was. Ik had nl een systeem opgezet, ter ondersteuning als er iets zou fout lopen of als we ons bedreigt voelden of iets in die aard. Maar wat kon ik melden, alles verliep zoals het `hoorde`!!
En als je denkt dat alleen zij deel uitmaakte van de reunie, dan had je het ferm mis!! Ze waren immers van plan om een maaltijd te voorzien voor ons (op dat moment kloeg ze neit meer van roken en eten samen in dezelfde plaats) en er moesten dus boodschappen gedaan worden. Daarvoor werd een stiefzoon uitgestuurd & hij moest 2 pintjes meebrengen!! Eentje voor de papa en eentje voor mij. Zeg nu zelf, dat sla je toch niet af! Want ook al leven ze in moeilijke omstqndigheden, dat groot symbool kon ik niet weigeren. Dus heb ik er eentje gedronken met haar vader!!

Gilbert, Nuyens, Boonen, Contador

Tijdens onze recente wandelingen was het haar opgevallen dat er hier geen fietsers waren. En dat maakte haar `kwaad`. Lees: Ik vind het normaal om fietsers te zien & dus is Servie geen normaal (lees arm) land.

Even later kwam haar vader thuis. Hier keek ze naar uit en was bij momenten (voor deze ontmoeting/confrontatie) heel opgewonden. Het was dan ook een emotionele vulkaan (tranen met tuiten, van beide zijden) toen ze elkaar zagen. Dat was de moeite. Ze konden van elkaar niet afblijven. Net hondjes die elkaar besnuffelden.

Toen we even later buiten op adem gingen komen (want in zo`n rokersplek), zagen we dat vader een vervoermiddel gebruikte! Nl, een fiets!!!!!!!!!! Dit maakte dadelijk weer veel goed in haar hoofdje!! Ze had haar eigen `Gilbert` gevonden!!!

De ontmoeting

Zij leidde me feillos naar haar huis. Nu ja, ik weet dat velen dit niet de naam huis zouden geven. Het is weliswaar van steen & bevat 2 ruimtes. Samen de grootte van haar living!! Kenners weten wat dat wil zeggen. Kapotte ramen, afgekleefd met plastic, elektrische bijverwarming (de stroom komt van elders), een uitleg voor haar voorliefde voor tapijten, de nodige kitsch, ....
Maar ook een hartelijke, emotionele verwelkoming door iedereen die in of rond het huis was. En dan was iedereen nog niet thuis. Op dit moment waren het alleen de moeder, haar zusje, stiefbroer en nog enkele andere leden van de familie (waarvan ik op dit moment niet meer de juiste plaats in de ruimere familie weet, maar dit komt wel terug.). Dadelijk werd er water, Turkse koffie, limonade , ..... aangerukt.

De expeditie

En daarna was het grote moment aangebroken. En ging het echt richting geboortegrond (zeg maar vierkante meters)!! Het was maar op 10` wandelen van onze slaapplek. Zo dicht bij. Nog dichter dan ze zelf verwacht had.

Onderweg vertrouwde ze me iets toe. Ruim 2 jaar geleden was ik de eerste keer in Nis. Ik was toen op rondreis in deze regio. (Als jealles helemaal wilt weten, dan moet je heel de blog doornemen en stoot je er wel op) Maar omdat ik wist dat ik bij terugkomst haar begeleiding zou moeten opnemen, was ik heel nieuwsgierig naar het zigeunerleven hier. In deze zoektocht ben ik ook gaan wandelen (en omdat deze wijk het dichtsbij was) in die buurt. Bij terugkomst op het werk, had ik haar een cd gegeven met alle foto`s die ik in Nis genomen had. Wist ik veel dat ik op 20m van haar ouderlijk huis geweest was?? En daar dus heel wat foto`s van de onmiddellijke omgeving bij waren. Tot vandaag had ze dat nog niet verteld. Daar was ze toen danig van geschrokken!! Maar ja, ik herinnerde me ook heel wat van de dingen die ik gefotografeerd had. Tja, het leven zal voor mij ook nooit meer hetzelfde zijn, als ik nog eens in Nis kom!! Deze kleine wereld.

De ochtendstond ....

.... had oa regen in de mond. En wij togen op zoek naar een plek om nog rustig te ontbijten. Die vonden we in Oud-Servie. Althans dat is de naam van de zaak. Allebei (ja zij ook) stoorden we ons aan de rookgelegenheid, op de plek waar er gegeten werd. Maar weeral (qua eten) was dit een schot in de roos. Zij koos voor gevulde pannekoekjes (met kaas), die ook nog gefrituurd waren.
Met een volle maag trokken we weer naar ons hostel. Want we moesten nog de pqkjes ophalen en ven met een warme choco en een thee, nog wat extra energie tanken!!

Slaaptijd

Da`s echt tijd voor ieder apart & heb ik me even teruggetrokken in de kleine bar! Zodoende had zij ook tijd voor zichzelf. Toen ik toekwam lag zij reeds verzonken in dromenland en was ook aan het snurken. `smorgens zou blijken dat ze gedroomd had dat ze sneeuwwitje was!!! Neen, ik ga nu niet psycho-analytisch doen, trouwens zoveel tijd heb ik niet (om daar 10 jaar aan te spenderen)! Het grote verschil is dat ons sneeuwwitje ...... niet in de appel heeft gebeten!!!

Avondeten in de stad

Maar eerst aperitieven in de bar van het hostel!! Tja, da`s 1 van de moeilijkere dingen van de job!!En daarna op zoek naar een geschikte eetplek. Weeral een geluk dat ik wat terreinkennis heb. We zijn naar een kafana geweest, waar ze heel wat traditionele dingen hebben. En voor haar was het een mengeling. De groentjes, de kip & ..... de frietjes!! Enfin, het was midden in de roos. En ik, ik koos voor een mals stukje orgaanvlees (lever). Allebei tevreden dus. Naderhand was ik een beetje te moe om alles hier aan te vullen, dus nu probeer ik mijn schade in te halen.

Hostel Nis

Voor we aankwamen hadden we besloten om de avond nog alleen door te brengen. (De familie wist dat we onderweg waren, maar niet wanneer we in Nis zouden zijn) En dus gingen we rechtsstreeks naar `mijn buitenverblijf` in Nis. Nl, Hostel Nis. Daar ben ik kind aan huis & ik had voor de eigenaar typische Belgische kadootjes bij! Wat? Moet je dat vragen? Als je hem kent en ..... mij kent!!!Meteen was mijn rugzak veeeel lichter. Om maar te zeggen, het onthaal was als vanouds. En daardoor voelde Djelana zich ook gedragen. Leuk dat ze dit kon toelaten, want ze bleef wel wat zenuwachtig. Maar we besloten dat morgen (eigenlijk vandaag, als ik dit schrijf) de grote dag zou worden!!!

Door de regen, door de wind, dwars door alles heen ......

Ging de busrit. Leugenaars (in haar taal: klootzakken, clochards) zijn die weermannen. Ze hadden immers goed weer voorspeld. En natuurlijk was er de zenuwachtigheid en het ongeloof om haar geboortegrond weer te zien!!

een wandeling

Met het idee om te gaan shoppen zijn we vertrokken. Maar gaandeweg hebben we (heeft zij) dit laten varen. Want in Belgrado waren er geen Roma-dingen te vinden. Fantastisch toch! Zich zo helemaal bekennen tot deze groep & anderzijds ook wel angst hebben voor de confrontatie. Dit alles maakte dat we rond de middag terug waren in ons hostel. En ze wou contact nemen (ergens telefoneren) met haar vriendje. In het hostel hebben we een onduidelijke skypepoging ondernomen.
Daarna zijn we naar het busstation getrokken en hebben we ons ticket gekocht.

Blok 70

Volgens Armen (een accent op de `e`, als je het uitspreekt), da`s tegenwoordig wat/diegene dat ze haar lief noemt, is er hier een shoppingcentrum wat de naam draagt `Blok 70`. Ik heb belooft dat we daar naar toegaan. En zoals je weet `belofte maakt schuld`. Nu voor mij is dat niet zo erg. Ik heb ondertussen nagevraagd waar zich dit situeert. Het zou zich situeren aan een van de stadsranden. Zelf is Blok 70 geen shoppingcentrum, maar er is wel eentje in de buurt. En blijkbaar is dit gewoon het plaatselijke Chinatown. Da`s natuurlijk de vraag of daar naartoe wilt. Want zoals iedereen wel weet `met chinezen .....` En klap op de vuurpijl, we moeten erheen met een `vuile` tram. Iets waar ze gisteren van beweerde dat ze zoiets niet zou nemen. We`ll see.

Storende geluiden

Voor mij is de kamer (inrichting) wel ok. We zullen straks horen wat D ervan vond. Maar al dat lawaai van een rammelende airco. Dat hield me wel wat uit mijn slaap. Maar alles voor de goede zaak. En dan was er nog het lawaai dat zij produceerde. Als ons snukster nu durft te zeggen datze slecht geslapen heeft, dan weet ik het niet meer.
Ik heb dan maar de gelegenheid te baat genomen om de eerste rekeningen te boeken en op volgorde te steken. En om nog wat verder te oefenen (zoals je ziet) op de verscheidene computerklaviers, hier aanwezig.

Hostel

Dankzij een bereidwillige buschauffeur en enkele autochtonen zijn we op onze slaapplek geraakt. Het was reeds donker, maar nog licht genoeg voor haar om te zien dat het hier niet altijd even proper is (het land, de bussen, het hostel, ....) en net dat is voor haar zo belangrijk. Ze zal nog wat nootjes moeten kraken.
We zijn dan nog in een plaatselijke eettent geweest, waar we iets kleins gegeten hebben.
Daarna terug naar onze barak. Zij is snel gaan slapen en ik heb met tussen de `heerlijk riekende` rokers gezet (jeetje wat stinkt dat) om nog wat op de computer te kunen tokkelen!!

Sluitingstijd

Dan was het moment daar van het opstijgen. Toen brak pas goed het angstzweet uit. Maar door over vanalles te praten en te kletsen geraakten we ook wel door. Zo had ze ook bijna niet door dat we aan het landen waren. Ze heeft zich wat beziggehouden met Kiekeboes & ik (als goede student) met het samenvatten en vertalen van een Frans tekstje.
Ze gaf nog eens aan dat ze wel van het vertrekmoment (uitzwaai) genoten had. Toen we geland waren, moest ik het volgende probleem oplossen. Ik had verdorie het adres van onze slaapplek niet bij. Tja, dat stond op mijn mail, maar blijkbaar had ik het niet afgeprint, opgeschreven, ... En dus moesten we op zoek naar internet. Maar in een luchthaven (rond 21u00) die aan het uitserven was, was dit geen eenvoudige klus. Ook in Servie kennen ze het kastje en de muur!! Maar uiteindelijk konden we onze gading vinden via de computers die alleen voor de web-check inn dienen. En dan gauw buiten, om de laatste bus te nemen.

Aangifte

Op de luchthaven toegekomen hebben we (ok, lees ikke) ons proberen aan te passen aan de geldende luchthaven regels. wat betreft bagage enz....
Ze moest ermee lachen. Ik met mijn truukjes. Ik ga je aangeven, zei ze!!
Maar door het truukje passeerde we toch vlot de eerste horde. En zowaar, haar bagage werd vlot ingecheckt. Daarna hebben we het grootste probleem aangepakt. Voor rookgerief gezorgd. Rokers, het blijft een eigenaardig volkje. (Iets voor Jambers? Rokers, wie zijn ze? Waar komen ze vandaan? Waarom en waar doen ze het? Wat is hun drijfveer? .... Enfin, alweer een tv-format.)
Daarna hebben we ons voorbij de douane proberen te wurmen. Eerst was het mijn beurt om af te zien. Er was iets (ik dacht dat ik het kwijt was.) dat blijkbaar in mijn handbagage zat. En ik had het nochtans grondig doorzocht en doorwroet! Mijn beste Opinelleke, heb ik moeten achterlaten. (Zo zal ik wel onkostennota`s kunnen binnenbrengen)Ach en nog was mijn leed niet geleden. Want we mochten dan wel door, maar moesten voor de boarding nog langs een `klein pitbulleke`. En hij gqf niet af. Ik had nl van 2 handbagages 1 gemaakt. Maar van hem moest ik ze vqn elkaar halen en eentje achterlaten. Dat zie natuurlijk van hier. Ik kon volgens hem kiezen tussen mijn paperassen of mijn fotomateriaal. Gelukkig heb ik samen met Dje (onze handbagage kunnen reorganiseren) er een mouwtje kunnen aan aanpassen en is alles mee doorgegaan.
Daarna wasd het aan haar om even wat `angstzweet` te hebben. Aan de laatste paspoortcontrole diende ze immers ook haar verblijfsdocument laten zien. Maar ja, ... we heten niet Helen ;-)
Dan was het enkel wachten om aan boord te kunnen gaan. Ik vermoed dat ze in haar hoofd wel 50x (niet)vertrokken is. Ja, daar in dat kokertje stormde het wel. Maar ik vind het fantastisch hoe ze ermee omgaat. Want verscheurend is nog licht uitgedrukt!!

Pecrot

Het was een leuk uitzwaaimoment. Zeker voor haar. Met zovelen en dan nog wat onnozel doen. En we konden ons gangen gaan, het was toch op spoor D. Net alsof dit voor De Wissel zo georganisserd was.
En ja, we zijn zonder veel ongelukken vertrokken. Herinner je je nog Pecrot? Op deze lijn zaten we. Dit heb ik maar verzwegen!!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Treinongeval_bij_Pecrot
Als je iets meer wilt herinneren over deze zaak! Maar voor ons was het geen probleem. Wij spraken Nederlands, Frans, ..... met een Marokkaan.

Ze beseffen het niet!!

Hoewel ik moet zeggen dat het nog niet uit de hand gelopen is!! Wat? Wel het is me al regelmatig overkomen dat ik in een land was en vlak daarna had daar een ramp of een omwenteling plaats. En nu ik mijn 3de keer naar Servië trek (3x is scheepsrecht), zou het daar ook wel eens prijs kunnen zijn!! ;-)
Maar begrijp me niet verkeerd, het is geen must voor mij!!!! Als er al iets zou gebeuren, dan hoop ik dat het ten goede van mijn reisgenote is!!

Goede voornemens

Die heb ik bij de vleet!! Zelfs het publiceren van foto's. Maar schiet me niet af, als het er weeral niet van blijkt te komen!! Maar te zien (vroeg of laat) krijg je ze zeker!!

D-Day

Vandaag is het de groooooooote dag! Vlak na de middag zijn we ermee weg!!Als het nu nog niet in orde is, dan zal het niet meer in orde geraken!! Ik denk dat mijn reisgenote nog zenuwachtiger is dan mezelf. En als ik in haar plaats was, zou ik dat ook zijn.

Het enige wat ik nu nog kan doen, is mijn kamer wat aan de kant zetten & dan alles op me laten afkomen. En alles en iedereen gerust stellen. Maar ik heb de indruk dat er hier wel enkele achterblijvers ook me willen steunen vanop het thuisfront. Alleszins denk ik dat ik het één en ander ga schrijven. Wat heb je tegenwoordig allemaal. Mijn notaschrift, want ik wil hier de basis leggen voor mijn paper, mailsgewijs naar het werk, mijn blogske en dan ook nog korte dingen op het smoelenboek. Ik zal moeten zien dat ik nog tijd heb voor de zigeunerkes zelf. Maar dat trek ik me niet zo aan. Ik denk dat die wel zelf van mijne tijd zullen nemen. Met of tegen hun zin.

Counting down

Nog 2x slapen & weg zijn we. Gisteren zijn we nog wat gaan shoppen. Een beetje reisgerief, zoals een goede reiskoffer, slaapzak, ....
Shoppen, iets wat ze ook graag zou doen in Nis. Vandaar dat we geen badpak gekocht hebben. Want dat is ginds goedkoper beweert ze. Is dat zo? Het zou kunnen, maar ik heb er geen weet van. Daar heb ik de vorige keren niet opgelet. Maar ze zal wel verschieten. Want ik vermoed dat ze wel het enige Roma-shoppertje zou kunnen zijn. Niet dat je deze mensen niet ziet in de shoppingstraten. Maar dan meestal (enkel) in de rol van bedelaar, 'keurder' van vuilnisbakken, .... Dit zou weleens een confronterende ervaring kunnen worden.

Maanlanding

Als je me niet beter kent, dan zou je kunnen denken dat ik er woon. Da's nu al op korte tijd de 5 - 6de keer dat ik naar ginds trek. En dan vooral de 3de keer naar NIS! Wat zou ik daar verloren hebben?
Maar deze keer ga ik voor het werk. Op naar de roots van een meid die ik begeleid. De vraag is ... (we weten wel wie we gaan ontmoeten) .... hoe gaan we ontvangen worden. Is het ha(r)telijk, met schaamte, ...... Hoe gaat zij er zich bij voelen? Ben ik welkom? Krijg ik al de ondersteuning rond, die ik ginds wens? Moet ik me echt zorgen maken?? Zal ze zich 'vrij' kunnen voelen? Krijgen we vrijheid?
Ok, over Servië (en Roma) is hier nog niet veel te vinden, maar altijd zijn de artikels, berichten, besprekingen, ...... niet zo roos(kleurig) als de taarten van steffie (http://www.zininzoet.blogspot.com/)!!
Meer op http://www.diversiteit.be/?action=onderdeel&onderdeel=36&titel=Mensenhandel

Maar goed, op dinsdag zijn we weg (nog 4x slapen) en zetten we een grote stap in haar leven, voor de mensheid zal dit (in tegenstelling tot de maanlanding) maar een kleine stap zijn. Vraag is of dit wel een voetafdruk bij deze laatste zal nalaten. Maar zeker n vast voor haarzelf en haar 'naasten'!!