Zorgen

Dan ging het gesprek verder over hun zorgen ivm Djelana. Dit waren oa de familievete (betreffende haar vriend) en de evt oplossingen hiervoor. (Vergeef me de vergelijking) Het lijkt me dat ze hier op reageren (natuurlijk zij zijn hier en kunnen niet tussenkomen, voorals nog niet) zoals de meisjes die wij begeleiden. Als we ze te pakken krijgen, zal het niet hun beste keer zijn. Dat ze ermee stoppen en dat ze maar oppassen. Zij hoeven het leven van onze dochter niet te verpesten.

Andere zorgen gingen over hoe haar leven er zou uitzien, als ze (zoals Ana het verwoordde naar mij toe `If-questions`) de dingen niet zou kunnen bereiken. Hoe zou ze dan kunnen overleven? Wat als `de wissel` er niet meer is.
Daar heb ik een uitgebreid antwoord opgeboden. Ik had het over onze werking, de nazorg, .... en dat we dar nu al mee bezig zijn met haar er op voor te bereiden, de weg te tonen naar andere hulpinstanties. En dan natuurlijk het OCMW-verhaal. (Sorry voor mijn achterdocht, ivm de mogelijkheid dat zij zo zouden kunnen leven via Djelana) Ik heb er heel sterk de nadruk opgelegd dat dit echt iets is om te overleven en zelfs (vaak) ontoereikend is voor 1 persoon. Hopelijkis het blijven hangen.
Al mijn antwoorden werden gegeven onder het goedkeurend oog van Djelana. Ze vond het goed dat ik die grens voor haar mee bewaakte.