Aangifte

Op de luchthaven toegekomen hebben we (ok, lees ikke) ons proberen aan te passen aan de geldende luchthaven regels. wat betreft bagage enz....
Ze moest ermee lachen. Ik met mijn truukjes. Ik ga je aangeven, zei ze!!
Maar door het truukje passeerde we toch vlot de eerste horde. En zowaar, haar bagage werd vlot ingecheckt. Daarna hebben we het grootste probleem aangepakt. Voor rookgerief gezorgd. Rokers, het blijft een eigenaardig volkje. (Iets voor Jambers? Rokers, wie zijn ze? Waar komen ze vandaan? Waarom en waar doen ze het? Wat is hun drijfveer? .... Enfin, alweer een tv-format.)
Daarna hebben we ons voorbij de douane proberen te wurmen. Eerst was het mijn beurt om af te zien. Er was iets (ik dacht dat ik het kwijt was.) dat blijkbaar in mijn handbagage zat. En ik had het nochtans grondig doorzocht en doorwroet! Mijn beste Opinelleke, heb ik moeten achterlaten. (Zo zal ik wel onkostennota`s kunnen binnenbrengen)Ach en nog was mijn leed niet geleden. Want we mochten dan wel door, maar moesten voor de boarding nog langs een `klein pitbulleke`. En hij gqf niet af. Ik had nl van 2 handbagages 1 gemaakt. Maar van hem moest ik ze vqn elkaar halen en eentje achterlaten. Dat zie natuurlijk van hier. Ik kon volgens hem kiezen tussen mijn paperassen of mijn fotomateriaal. Gelukkig heb ik samen met Dje (onze handbagage kunnen reorganiseren) er een mouwtje kunnen aan aanpassen en is alles mee doorgegaan.
Daarna wasd het aan haar om even wat `angstzweet` te hebben. Aan de laatste paspoortcontrole diende ze immers ook haar verblijfsdocument laten zien. Maar ja, ... we heten niet Helen ;-)
Dan was het enkel wachten om aan boord te kunnen gaan. Ik vermoed dat ze in haar hoofd wel 50x (niet)vertrokken is. Ja, daar in dat kokertje stormde het wel. Maar ik vind het fantastisch hoe ze ermee omgaat. Want verscheurend is nog licht uitgedrukt!!