Avondwandeling

Samen met de vader (we hadden allebei nog een vraag voor elkaar) ben ik Ana gaan terugbrengen. Zijn vraag ging alweer over de familieruzie met zijn broers (die in Belgie in een asielcentrum verblijven) en de vriend van Djelana & hoe we hier bij konden helpen.
Maar vraag was echter meer excistensieel. Ik had immers de vraag waarom (want ik wist van in het begin (van Djelana, toen ik haar heb leren kennen) hoe belangrijk beiden voor elkaar waren) er al die jaren geen nieuws van hem kwam, buiten het feit dat hij overleden was. Hij wou niet antwoorden op de vraag, maar zou er over nadenken en begon terug over zijn vraag. Ik heb hem geantwoord dat ik deze gehoord had, maar dat ik het nog niet begreep waarom er geen contact was geweest tussen hem en zijn dochter. Want als ik zag hoe ze hier met elkaar omgingen, dan wist ik dat ze voor elkaar speciaal waren. Toen heeft hij toegegeven dat het zo moeilijk was voor hem om de situatie te kunnen accepteren waarin zijn geliefde dochter verbleef. Het was eerder een soort bescherming voor hem en haar dat hij de boodschap had laten geven dat hij dood was. Want elk uur van de dag dacht hij er aan & intern heeft hij heel erg geleden. Ik heb hem ook meermaals gezegd dat ik de moeilijkheid begreep & dat deze vraag voor mij niet als een beschuldiging bedoeld was, maar als een poging voor mezelf om het te begrijpen en om Djelana in dit verdriet te ondersteune.
Daarna zijn we teruggegaan om nog 1 pintje te drinken. Hij heeft dadelijk gezegd tegen Djelana dat ik haar nog iets te vertellen had. Toch mooi? Iets later op de avond (tijdens een rustiger moment) heb ik dat ook gedaan.