Eindelijk na al dat wachten was de cameraman er. Iedereen werd geweerd.In de ruimte zaten buiten de cameraman nog enkel: mama, papa, Djelana % Ik. Al snel vertrouwde Djelana me toe dat het ging (een opname) over hoe de dingen gelopen zijn. Dat zij vrijuit kon spreken (krijg tijdens het typen nog kiekenvlees) & dat ze dingen te horen kreeg die ze nog niet wist, maar zich er goed bij voelde en opgelucht was. Na 45` was het afgelopen. Toen kon iedereen binnen en werd de opname op TV afgespeeld. (Er zullen ook enkele copies van gemaakt worden)
Er waren daar enkele familieleden waarvan de mond van verbijstering openviel (men wist van niets).
Dan heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken (ik heb er geen andere bij)en heb gevraagd (om Djelana nog beter te kunnen begeleiden) of ik dit mocht laten vertalen. Na een kleine aarzeling kwam er algauw een volmondige toestemming!! Ik ben benieuwd.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten