Tijdens onze recente wandelingen was het haar opgevallen dat er hier geen fietsers waren. En dat maakte haar `kwaad`. Lees: Ik vind het normaal om fietsers te zien & dus is Servie geen normaal (lees arm) land.
Even later kwam haar vader thuis. Hier keek ze naar uit en was bij momenten (voor deze ontmoeting/confrontatie) heel opgewonden. Het was dan ook een emotionele vulkaan (tranen met tuiten, van beide zijden) toen ze elkaar zagen. Dat was de moeite. Ze konden van elkaar niet afblijven. Net hondjes die elkaar besnuffelden.
Toen we even later buiten op adem gingen komen (want in zo`n rokersplek), zagen we dat vader een vervoermiddel gebruikte! Nl, een fiets!!!!!!!!!! Dit maakte dadelijk weer veel goed in haar hoofdje!! Ze had haar eigen `Gilbert` gevonden!!!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten