Allebei hebben we reden gehad om ons aan de douaniers te storen. En het mooie daarvan was, op het moeilijke moment van de ene steunt de andere de ene en vice versa. (Dit maakt ook een wezenlijk onderdeel van deze reis uit!!)
Eerst was zij aan de beurt. Het werkt haar kwalijk (die was eigenlijk boos) genomen door de beambte aan de grenscontrole dat ze geen Servisch wou praten, maar haar ding wou doen in het gebroken Engels. Nu haar moedertaal is Roma & Servisch was een 2de taal (nu zelfs derde taal), dewelke ze niet echt zo actief beheerst.
En ik werd serieus op de proef gesteld aan de laatste veiligheidscontrole. Omwille van gewichtsbeperking in mijn bagage had ik al mijn batterijen (van het oplaadbare soort en andere reserve) in mijn jas gestoken. En bij een scan (de eerste hebben ze dit laten passeren) merketen ze dit op en ik moest ze allemaal inleveren. Hun uitleg: 'Ik had er teveel bij en moest daarom alles inleveren!' Een logica die ik (zonder zou ook moeilijk geweest zijn) met mijn vermoeidheid niet kon volgen. Spijtig genoeg heb ik het onderspit moeten delven en ben ik deze ook kwijt, want we zaten te krap qua tijd.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten