Deze ochtend was ik vroeg op, want ik wou op tijd aan het kantoor zijn om mijn geld op te halen. En ik moest nog foto`s laten maken. Ik had mijn laatstse roebels bijeengeschraapt en kwan net toe voor 4 pasfoto`s. En dan dus naar het bankkantoor. Ik ben binnen gaan wachten (daar was minder straatlawaai). Maar vanuit Belgie (ondertussen had ik de juiste transscriptie gevonden van de straatnaam en een paar keer doorgetuurd. Mijn moeder had contact gehad met Liesbeth, die de Russisch variant gaf.)bleef het oorverdovend stil. Wat mij heel zenuwachtig maakte, want niemand reageerde op een bericht (of heel sporadisch). Ik zat daar immers met formulieren (Western Union ) op de schoot en onvoldoende krediet om te bellen. Na een tijdje heb ik terug mijn favoriete hulplijn ingeschakeld en via Natalia iemand met Belgie contact laten nemen. Niet lang daarna kreeg ik de kantoordirecteur (van mijn moeder aan de lijn). Hij stelde een oplossing voor, maar dit zou te lang duren. Daarna heeft hij alles uitgezocht voor mijn moeder (ivm Western Union) en de gegevens aan haar doorgegeven.
Ondertussen was ik (want ik moest zeker tegen de middag daar zijn, want ze hadden niet zoveel tijd) terug naar het consulaat gegaan. Ik moet zeggen, ze sloegen al een andere toon aan dan gisteren. Maar het was nog steeds; geen geld, geen paspoort. Ik vulde al wel een blad in met mijn administratieve gegevens en mocht wachten op info uit Belgie. Ik werd niet op straat gezet. En er werd mij ook een bord (courgetten)soep, een spiegelei (met een tomaatje erbij) aangeboden en wat thee. Op zich was dit al iets leuker. En ik deed daar ook iets wat de Belgen (nog niet konden)niet deden met hun personeel, nl Russisch praten. Natuurlijk dat ik daar bij de Russen in het bovenste schuifje terecht kwam.
Uiteindelijk kwam het verlossende telefoontje uit Belgie dat het geld gestort was en ik het na 10` kon ophalen. Ik dus `blijgezind` naar buiten en naar het bankkantoor. Het kantoor dat gezegd had, dat alles los zou lopen. Daar zeiden ze nu tegen mij dat ze het niet konden/deden. Ze hadden geen toegang tot het systeem. (De onnozele zeveraars). Ze gaven mij een adres van een andere bank & daar stond ik weer op straat. Ik dus (ondertussen waren er vandaag al heel wat waterlanders aan te pas gekomen, ik sta versteld dat ik nog tranen heb) naar het andere kantoor. En daar ....
wilden ze me geen geld geven, want ik had geen paspoort!!!
Op de ene plaats: geen geld, geen paspoort
Op de andere: geen paspoort geen geld
Ondanks de nodige portie verzet was geen beginnen aan. Ze wilden dat ik iemand anders (met paspoort) liet aanduiden vanuit Belgie om hier het geld te ontvangen. Maar Natalia was aan het werk en dus ging ik terug naar het consulaat met deze boodschap & de suggestie (via N)om mijn moeder evt geld te laten overmaken (voldoende voor het paspoort) op naam van iemand van hen.
De oplossing die uiteindelijk uit de bus kwam, was dat ze toch mijn paspoort maakten en dat ik gechaperoneerd door de consul (ze kon er ook geen touw aan vastknopen, want in zulk een land had ze nog niet gewerkt)naar de bank trok. Dan nog moesten ze hun advokaten contacteren (want ze weken met hun `Russische currencylaw`. Dat ze eens het schijt krijgen allemaal, behalve N). Uiteindelijk na veel telefoneren en faxen, werd ik naar beneden geleid en kreeg ik mijn geld.
Dan zijn we naar de economische missie gereden, om alles te kopieren. Terug naar het consulaat en kon ik betalen en het uiteindelijk mijn eigen paspoort noemen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten