Ik dus terug naar het centrum. Eerst 2km naats een autostrade en dan terug de metro in. En regelmatig contact met Natalia, die me moed insprak. Op haar aangeven ben ik naar de Hermitage gegaan. Vandaar heeft ze me telefonisch (en kon er zowat blindelings op voortgaan) naar het consulaat gegidst.
Op het consulaat (dat is op dit moment ook de plek waar de consul woont)waren ze niet blij, dat ik zo laat was. Wat kon ik daar in godsnaam aan doen?? en als klap op de vuurpijl, moest ik 1800 roebel & 2 foto`s ophoeste, anders geen ander paspoort.
Hoe ik dit geld bij elkaar haalde en waar vandaan, dat was mijn zaak. (Iemand zocht ifo op ivm Western Union & ik mocht 1 tel doen naar mijn familie om opdracht te geven. Stel je voor, ik heb dus met mijn moeder gebeld (ocharme), die geen (maar wie in de familie wel) Russisch kent & ik had enkel Russisch voor mijn ogen.
Enfin, zij zou een bedrag overmaken en (`s anderdaags) en het zou in orde komen.
Het enige wat ik nog kon doen was naar de bank gaan om te vragen hoe alles in zijn werk zou gaan (en ze stelden mij gerust) en daarna naar het hotel al bellend en sms`ent met Natalia (die steeds pertinente vragen stelde en bruikbare suggesties gaf. Normaal ben ik het (vb op het werk of in andere visa-affaires) die het hoge woord voer. Maar de vragen die ik dan stel, die stelde zij nu. Ik zat er te diep in om zelf nuchter te kunnen nadenken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten