De grensplaatsen lagen allebei op respectabele hoogte, maar elk op een verschillende pas, met heel wat km tussen.
De eerste was een kleine grensovergang. Zoals steeds werden we aangemaand om te blijven zitten, terzijl ze met onze passen bezig waren. Dat heeft soms een voordeel, want zo kunnen ze geen vragen stellen over mijn onnozel paske.
Groot was echter mijn verbazing (toen ik hem terug kreeg), dat ik geen uitreisstempel gekregen had. Zo geven de Kososvaren natuurlijk voedsel aan de Serven.
Dan de 2de post. Dat was een evrzameling blokhutten en een weegbrug. Ook hier trokken ze met mijn pas erop uit. En ...... weerom zetten deze bastaards geen stempel in mijn pas. Maar eer ik goed en wel kon protesteren zette de bus zich in gang en reden we naar beneden. Mijn humeur was beneden alle peil. Nu hebben de Serven alle sin handen om mij de toegang te weigeren. Want zogezegd ben ik nog steeds (volgens hen) illegaal in het land. Want ja, zij erkennen dit niet als een land.
Wat nu gezongen??
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten