Moldavie De echte fictieve grens

Transnistrie bestaat officieel niet, maar toch zijn er grensovergangen. En hier doen wilde verhalen over de ronde. Want ook onze vriendjes, de Russen, hebben hier een aandeel in. Zij maken immers de grote meerderheid uit van wat ze noemen `een vredesmacht`. Alleen doen ze dat op eigen ,anier. Zo werden de Polen (die hier logeren) geconfronteerd met een Kalashnikov in hun nek. Dit om hen aan te moedigen om iets extra te betalen (zodat ze sigaretten konden gaan kopen.). Van een vredesmacht gesproken. Ze doen dat weer goed, Vladimir & Dimitri!!!
De Moldavische kant van de grens was geen probleem (ondertussen rij je op verscheidene plekken voorbij `ingegraven & gecamoufleerde tanks`). Maar dan kom je aan de opstandelingen en moet je je eerst gaan aangeven en daarna laten registreren. (En ondertussen ook je biljet voor de bus betalen.) Natuurlijk neemt het voor een buitenlander (maar ze hebben geen opmerkingen gemaakt over mijn paspoort) wat meer tijd in beslag. Want er dient wat `onderhandelt` te worden. Zowel op de bus, als bij het aangifte kantoor sprak men van een registratietaks van 26 Lei. (Daar kon ik mee leven. Alhoewel, voor een `fictief` land is dat wel veel) In het registratiekantoor probeerden ze me de pieren uit de neus te halen, maar mijn naam was `Haas`.
En niet enkel de pieren, maar ook het geld uit mijn zakken. Eerst was het voor mij 20,00 Dollar. Maar toen ik zei dat ik geen dollars had, zakte de prijs naar 200,00 Lei (14,00 Lei/Euro). Maar ik gaf aan dat ik dat ook niet op zak had en toonde een briefje van 100,00 Lei. En zei hem ook dat ze in het andere kantoor het bedrag van 26,00 Lei hadden vernoemd. Dat vond hij niet zo prettig, maar gaf toch 74,00 lei terug. Daar ging zijn extra dagpremie.
Maar wat er ondertussen ook weg was, was mijn bus!!! De onverlaat had nochtans beloofd om net achter de grens op mij te wachten. Maar ik had mijn `ticket` betaald & weg was hij!!
Gelukkig heeft een behulpzame grenswachter een plaats voor mij geregeld in een andere bus. (Die ik niet meer moest betalen. Toen ik tegen een van de passagiers zei dat dit een `kleine nachtmerrie` was, antwoordde ze dat dit niet waar was. Het is gewoon het leven hier, zei ze! En het is een schande (ging ze verder) dat dit in een `Europees land gebeurt`.