De Grens Bananenschillen

Wat verwacht je van Bananenrepublieken. Het minste dat je ervan kan verwachten is dat de grond bezaait ligt met bananenschillen!!
Om 11u00 vertrok de bus & niet langs Transdnestrie. Ik verwachtte al genoeg problemen zonder dat ik dit er ook nog eens moest bijnemen. Zoals steeds was ik de enige extra-terrestrial tussen allemaal aboriginals.
Ik had bijna de indruk dat we in een eigen Schengenzone aanbeland waren. Want we reden de ene controlepost na de andere voorbij, gaven douaniers een lift, ......
Tot we uiteindelijk aan de eigenlijke grens aankwamen. Iedereen (Oekraine) kreeg vlot zijn/haar paspoort terug. Hte was wachten geblazen op 1 exemplar. Yep, dat van mij. Ik werd erbij geroepen, want deze afbeelding zat nog niet in hun collectie. (Dat de Belgische overheid daar eens snel voor zorgt!!!)
Maar met mijn papieren (gelukkig draag ik die nog bij mij) dat ik bestoelen werd en een verklaring van het consulaat (SPB) ontdooiden ze en werd (na nog wat wachten) uiteindelijk een stempel geplaatst in mijn pas.
De medepassagiers hadden begrip voor mij, maar de chauffeur was niet zo blij met de extra wachttijd en het feit dat hij er niets aan had. (Want door anderen werd hij wel als hulp ingeroepen & voor wat geld kon hij blijkbaar wel iets ritselen) Want ik handelde deze zaak liever zelf af. Wat ik aan mezelf heb, weet ik ondertussen wel!1

Dus op naar de volgende halte: de Moldavische!! Schrok ik ervan, dat mijn paspoort op zij werd gelegd? Niet echt. Ik begon een beetje in het zicht te lopen van de douane en werd dus ook weer op het appel geroepen. Met deze keer mijn verhaal in het Frans (ze praten hier een soort Roemeens (en dus een Romaande taal)) en de nodige tijd en geduld, heb ik de zaak ook hier kunnen forceren. En zijn we met zijn allen de grens overgeraakt. Dat ik afentoe ongerust was over de afloop, heb ik aan niemand laten merken.

Maar we zijn binnen. Buiten geraken, is een zorg voor binnen enkele dagen. Nu konden we beginnen denken aan het nieuwe jaar!!